ยินดีต้อนรับกลับ

ลืมรหัสผ่าน?

มาใหม่ใช่ไหม? สร้างบัญชี

ภาษา

ตำนาน

เรื่องราวของ VoidVerse

มนุษยชาติฉีกตัวเองจนแหลกสลาย แล้ว Void ก็มาถึง นี่คือเรื่องราวที่ผู้รอดชีวิตไปถึงกาแล็กซีใหม่ และเหตุผลที่ Void ยังคงอยู่ข้างนอกนั่น

จุดเริ่มต้น

การล่มสลายของโลกเก่า

ตลอดสองศตวรรษ ระบบสุริยะทำสงครามกับตัวเอง โลก ดาวอังคาร ดาวศุกร์ และดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์ ต่างมีรัฐบาล กองยาน และเหตุผลของตนเอง การสู้รบมีโลกเป็นศูนย์กลาง ทุกฝ่ายอ้างสิทธิ์เหนือมัน แต่ไม่มีฝ่ายใดยึดครองไว้ได้ สนธิสัญญาอยู่ได้เพียงฤดูกาลเดียว ไม่มีฝ่ายใดชนะได้ และไม่มีฝ่ายใดยอมจ่ายราคาของการหยุด

แล้ว Void ก็มาถึง

ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน ยานกลุ่มแรกปรากฏขึ้นพ้นวงโคจรของดาวเนปจูน และไม่ตอบรับการเรียกขานใด ๆ ภายในหนึ่งปี พวกมันก็มาถึงดาวเคราะห์ชั้นใน พวกมันไม่เจรจาและไม่จับเชลย เมืองที่รอดพ้นสงครามมาหลายชั่วอายุคนหายไปในบ่ายวันเดียว ฝ่ายต่าง ๆ ซึ่งคุ้นเคยกับการสู้รบกันเอง ไม่มีคำตอบให้กับศัตรูที่ไม่ได้มุ่งสู้กับฝ่ายใดเป็นพิเศษ กองยานของพวกเขาถูกทำลายลงทีละกอง และอาณานิคมเบื้องหลังก็เงียบงันไป

แล้วแสงสว่างก็ปรากฏขึ้น

มันเป็นการดำรงอยู่มากกว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต และสื่อสารด้วยความคิดแทนถ้อยคำ มันชี้ทางออกเพียงทางเดียวให้ผู้รอดชีวิต: ยานข้ามชั่วอายุคนเพียงลำเดียวที่ทุกฝ่ายต้องร่วมกันสร้าง และประตูที่แสงสว่างจะเปิดให้ ณ ที่ไกลพ้นดวงอาทิตย์ ประตูนั้นนำไปสู่ที่ใด มันไม่ได้บอก การอยู่ต่อหมายถึงการสูญพันธุ์

ฝ่ายต่าง ๆ สร้างยานลำนั้นขึ้น มันกลืนกินทรัพยากรสุดท้ายของพวกเขา และความไว้ใจเกือบทั้งหมดที่มี จากนั้นมนุษยชาติที่เหลืออยู่ก็ผ่านประตูนั้นไป และระบบสุริยะก็มืดดับลงเบื้องหลังพวกเขา

กลับไปที่รายการบท

ภาคที่ 1

การเดินทางผ่านห้วงลึก

ประตูนั้นควรจะเป็นจุดจบของสงคราม แต่กลับกลายเป็นสนามรบแห่งใหม่

ยานอพยพถูกสร้างโดยศัตรูเก่า และบรรทุกพวกเขาทุกฝ่ายไว้ด้วยกัน ยานล่องลอยอยู่ในความมืดภายในประตูนานหลายเดือน โดยไม่มีดวงดาวให้นำทาง เส้นแบ่งเก่าระหว่างฝ่ายต่าง ๆ กลับมาปรากฏทีละชั้นดาดฟ้า สภากลายเป็นค่าย ค่ายกลายเป็นกลุ่มติดอาวุธ และการโต้เถียงเรื่องเสบียงกลายเป็นการโต้เถียงว่าใครจะเป็นผู้นำเมื่อไปถึงอีกฝั่ง

แล้วเตาปฏิกรณ์ก็ล้มเหลว

มันเป็นการก่อวินาศกรรมหรืออุบัติเหตุ ไม่เคยมีใครหาข้อยุติได้ ทีมซ่อมประคองมันไว้สามวัน และหลายสิบคนเสียชีวิตไประหว่างนั้น เมื่อทุกอย่างจบลง ยานยังบินได้ แต่ไม่อาจหล่อเลี้ยงชีวิตทุกคนไว้ด้วยกันได้อีกต่อไป

ประตูปล่อยยานออกสู่เขตที่ไม่มีใครรู้จักของกาแล็กซี ที่อัดแน่นไปด้วยดวงดาวซึ่งไม่เคยมีใครทำแผนที่ ฝ่ายต่าง ๆ แบ่งสิ่งที่แบ่งได้: กระสวย เสบียง เครื่องจักร ข้อมูล แล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้าย แต่ละฝ่ายออกตามหาบ้านของตนเอง และไม่มีฝ่ายใดไว้ใจว่าฝ่ายอื่นจะอยู่ห่าง ๆ

คุณคือผู้นำของหนึ่งในฝ่ายเหล่านั้น

กลับไปที่รายการบท

ภาคที่ 2

รุ่งอรุณแห่งยุคใหม่

ยานของคุณมาถึงดาวเคราะห์ที่ไม่มีในแผนที่ พร้อมกับผู้คนที่เหลืออยู่ของคุณ

ดาวดวงนี้ยังใหม่ และยังไม่เคยมีใครแย่งชิงมัน มันอาจกลายเป็นบ้าน หรืออาจกลายเป็นแนวรบถัดไป เสบียงขาดแคลน ความไว้ใจยิ่งขาดแคลนกว่า และ Void อาจยังอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น โลกได้สูญสิ้นไปแล้ว บางทีอาจตลอดกาล ฝ่ายอื่น ๆ อยู่ที่ไหนสักแห่งท่ามกลางดวงดาวเหล่านี้ บางฝ่ายอาจยินดีร่วมมือ และบางฝ่ายจะไม่มีวันยอม

คุณถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกับที่ผู้นำทุกคนถามในวันเวลาเหล่านั้น จะมีใครได้เห็นโลกอีกหรือไม่? ครั้งนี้จะทำให้ต่างออกไปได้หรือเปล่า? หรือความผิดพลาดเก่า ๆ จะเพียงย้ายตามคุณมาด้วย?

การตั้งถิ่นฐานเริ่มหยั่งราก หลายเดือนต่อมา ความฝันก็เริ่มขึ้น ในตอนแรกมันเลือนราง: เสียงที่ห่างไกล รูปทรงของแสงในความมืด จากนั้นมันก็ชัดเจนขึ้น และคุณจำได้ว่านั่นคือเสียงที่เคยนำมนุษยชาติออกจากระบบสุริยะ

คืนหนึ่ง บนระเบียงของศูนย์บัญชาการแห่งใหม่ คุณได้ยินมันขณะตื่นอยู่

"คุณรอดชีวิตมาได้ แต่นั่นยังไม่พอ ตอนนี้คุณจะทำอะไรต่อ?"

"คุณเป็นใคร?" คุณถาม "ทำไมถึงช่วยพวกเรา?"

"ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นเหมือนคุณ ถูก Void ไล่ล่า เราหนี เราซ่อน เราสู้ จนกระทั่งเราไปพ้นเอื้อมมือของมัน และเมื่อเราทำเช่นนั้น เราก็สละสิทธิ์ที่จะเข้าแทรกแซง เราไม่ควรพูดกับคุณ แต่มนุษยชาติกำลังยืนอยู่ ณ ที่ที่เราเคยยืน และ Void จะไม่หยุด"

"ถ้าอย่างนั้น บอกฉันว่าจะสู้กับมันอย่างไร"

"นั่นเป็นทางเลือกของคุณ เราให้ได้เพียงคำแนะนำ ไม่มากไปกว่านั้น จงเรียนรู้ จงแข็งแกร่ง และเหนือสิ่งอื่นใด อย่ายืนหยัดอยู่ลำพัง หากคุณล้มเหลว มนุษยชาติจะไม่ก้าวไปไกลกว่านี้ มันจะจบสิ้นลง"

เสียงนั้นจางหายไป คุณยังคงยืนอยู่บนระเบียงอีกพักใหญ่ ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวซึ่งคุณยังไม่รู้จัก

กลับไปที่รายการบท

ภาคที่ 3

ยานลำแรกแห่งยุคใหม่

ปีแรก ๆ นั้นยากลำบาก ดาวเคราะห์ดวงนี้หล่อเลี้ยงชีวิตได้ แต่เพียงพอประทัง และต้องอาศัยการทำงานไม่หยุดหย่อน: การเทอราฟอร์ม การทำเหมือง การปันส่วน สภาพอากาศคาดเดาไม่ได้ และเสบียงก็ขาดแคลน มีข้อพิพาทเกิดขึ้น บางครั้งลุกลามเป็นความรุนแรง แต่อาณานิคมก็ยืนหยัดอยู่ได้

วิศวกรของคุณรื้อเทคโนโลยีที่เหลือจากการอพยพ แล้วสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาจากมัน หลังทำงานมาหลายปี อู่ต่อยานแห่งแรกก็สร้างเสร็จ และยานรบกับยานขนส่งลำแรกก็ออกจากท่า เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การอพยพที่ผู้คนของคุณปกป้องตัวเองได้ ออกสำรวจไปไกลกว่าดาวของตน และอ้างสิทธิ์ในที่ทางของตนในกาแล็กซีนี้

ฝ่ายอื่น ๆ ก็กำลังสร้างเช่นกัน เมื่อกองยานของพวกเขาเติบโต ความทะเยอทะยานก็เติบโตตาม บางฝ่ายขยายตัวเพราะเชื่อว่าจำเป็นต้องทำ บางฝ่ายเพราะทำได้ เงื่อนไขของสงครามครั้งถัดไปถูกวางไว้พร้อมแล้ว

ในคืนที่ยานรบลำแรกผ่านการทดสอบ เสียงนั้นก็กลับมา

"คุณกำลังก้าวแรกสู่อำนาจ อำนาจนั้นคมทั้งสองด้าน คุณจะใช้มันอย่างไร?"

"เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะไม่ต้องเผชิญเรื่องแบบนี้อีก" คุณตอบ "เพื่อให้แข็งแกร่งพอจะหยุด Void ได้"

ความเงียบชั่วครู่

"ความแข็งแกร่งที่ไร้ปัญญาคือการทำลายล้าง หากสงครามคือสิ่งเดียวที่คุณแสวงหา คุณอาจกลายเป็นสิ่งที่คุณหวาดกลัว"

แล้วมันก็จากไป ทิ้งคำถามไว้กับคุณ: ฝ่ายต่าง ๆ จะยืนหยัดร่วมกันต่อต้าน Void หรือจะฉีกทึ้งกันเองก่อนที่มันจะกลับมา?

กลับไปที่รายการบท

เรื่องราวดำเนินต่อในเกม

ตั้งแต่ภาคที่ 4 เป็นต้นไป แต่ละภาคจะมาถึงคุณในรูปแบบการส่งสัญญาณระหว่างเล่น เริ่มสร้างจักรวรรดิเพื่อรับสัญญาณถัดไป