Η ιστορία του VoidVerse

Η πύλη υποτίθεται πως θα έβαζε τέλος στον πόλεμο. Αποδείχτηκε απλώς ένα καινούργιο μέρος για να συνεχιστεί.

Το σκάφος της εξόδου το είχαν χτίσει παλιοί εχθροί, και τους κουβαλούσε όλους. Για μήνες παρασυρόταν στο σκοτάδι μέσα στην πύλη, χωρίς αστέρια για να χαράξει πορεία. Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις φατρίες ξαναφάνηκαν, κατάστρωμα προς κατάστρωμα. Τα συμβούλια έγιναν στρατόπεδα, τα στρατόπεδα ένοπλες ομάδες, και οι διαφωνίες για τις μερίδες έγιναν διαφωνίες για το ποιος θα ηγηθεί στην άλλη πλευρά.

Ύστερα ο αντιδραστήρας έπαθε βλάβη.

Αν ήταν δολιοφθορά ή ατύχημα, δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ. Τα συνεργεία επισκευής τον κράτησαν σε λειτουργία τρεις μέρες, και δεκάδες άνθρωποί τους πέθαναν στην προσπάθεια. Όταν όλα τελείωσαν, το σκάφος μπορούσε ακόμα να πετάξει, αλλά δεν μπορούσε πια να κρατήσει όλους ζωντανούς μαζί.

Η πύλη άφησε το σκάφος σε μια άγνωστη περιοχή του γαλαξία, γεμάτη αστέρια που κανείς δεν είχε χαρτογραφήσει. Οι φατρίες μοίρασαν ό,τι μπορούσαν: σκάφη μεταγωγής, εφόδια, μηχανές, δεδομένα. Ύστερα η καθεμιά τράβηξε τον δρόμο της, ψάχνοντας ένα δικό της σπίτι, και καμία δεν εμπιστευόταν τις άλλες ότι θα κρατούσαν απόσταση.

Εσύ ηγείσαι μιας από αυτές τις φατρίες.

Τα σκάφη σου έφτασαν σε έναν αχαρτογράφητο πλανήτη με ό,τι είχε απομείνει από τον λαό σου.

Ο κόσμος ήταν καινούργιος, και κανείς δεν είχε πολεμήσει ακόμα γι' αυτόν. Μπορούσε να γίνει σπίτι, ή μπορούσε να γίνει το επόμενο μέτωπο. Τα εφόδια ήταν λιγοστά, η εμπιστοσύνη ακόμα λιγότερη, και το Void ίσως να ήταν ακόμα κάπου εκεί έξω. Η Γη είχε χαθεί, ίσως για πάντα. Οι άλλες φατρίες βρίσκονταν κάπου ανάμεσα σε αυτά τα αστέρια· κάποιες ίσως ήταν πρόθυμες να συνεργαστούν, κάποιες όχι.

Αναρωτήθηκες ό,τι αναρωτιόταν κάθε ηγέτης εκείνες τις μέρες. Θα ξανάβλεπε ποτέ κανείς τη Γη; Μπορούσε αυτή τη φορά να γίνει αλλιώς; Ή μήπως τα παλιά λάθη απλώς θα μετακόμιζαν μαζί σου;

Ο οικισμός ρίζωσε. Μήνες αργότερα άρχισαν τα όνειρα. Στην αρχή ήταν θολά: μακρινές φωνές, σχήματα από φως μέσα στο σκοτάδι. Ύστερα έγιναν καθαρά, και αναγνώρισες τη φωνή που είχε οδηγήσει την ανθρωπότητα έξω από το Ηλιακό Σύστημα.

Ένα βράδυ, στο μπαλκόνι του νέου σου κέντρου διοίκησης, την άκουσες στον ξύπνο σου.

«Επέζησες. Αυτό δεν αρκεί. Τι θα κάνεις τώρα;»

«Ποιος είσαι;» ρώτησες. «Γιατί μας βοηθάς;»

«Ήμασταν κάποτε σαν εσάς, κυνηγημένοι από το Void. Φύγαμε, κρυφτήκαμε, πολεμήσαμε, ώσπου βρεθήκαμε πέρα από την εμβέλειά του. Όταν το κάναμε, παραιτηθήκαμε από το δικαίωμα να επεμβαίνουμε. Δεν θα έπρεπε να σου μιλάμε. Όμως η ανθρωπότητα στέκεται εκεί που στεκόμασταν κάποτε εμείς, και το Void δεν θα σταματήσει.»

«Τότε πες μου πώς να το πολεμήσω.»

«Αυτή η επιλογή είναι δική σου. Μπορούμε να σε συμβουλέψουμε, τίποτα παραπάνω. Μάθε. Δυνάμωσε. Και πάνω απ' όλα, μη μείνεις χωρίς συμμάχους. Αν αποτύχεις, η ανθρωπότητα δεν θα υψωθεί πέρα από αυτό. Θα τελειώσει.»

Η φωνή έσβησε. Έμεινες λίγο ακόμα στο μπαλκόνι, κάτω από έναν ουρανό με αστέρια που δεν γνώριζες ακόμα.

Τα πρώτα χρόνια ήταν σκληρά. Ο πλανήτης μπορούσε να συντηρήσει ζωή, αλλά μόλις και μετά βίας, και μόνο με αδιάκοπη δουλειά: γεωμορφοποίηση, εξόρυξη, δελτία. Ο καιρός ήταν απρόβλεπτος και τα εφόδια δεν έφταναν. Υπήρξαν διενέξεις, και κάποιες κατέληξαν σε βία. Όμως η αποικία άντεξε.

Οι μηχανικοί σου διέλυσαν ό,τι είχε απομείνει από την τεχνολογία της εξόδου και έφτιαξαν από αυτό κάτι καινούργιο. Ύστερα από χρόνια δουλειάς ολοκληρώθηκε το πρώτο ναυπηγείο, και τα πρώτα πολεμικά και μεταφορικά σκάφη βγήκαν από τις δεξαμενές του. Για πρώτη φορά από την έξοδο ο λαός σου μπορούσε να αμυνθεί, να εξερευνήσει πέρα από τον πλανήτη του και να διεκδικήσει μια θέση σε αυτόν τον γαλαξία.

Έχτιζαν όμως και οι άλλες φατρίες. Όσο μεγάλωναν οι στόλοι τους, μεγάλωναν και οι φιλοδοξίες τους. Κάποιες επεκτείνονταν επειδή πίστευαν πως έπρεπε, άλλες επειδή μπορούσαν. Οι συνθήκες για τον επόμενο πόλεμο ήταν ήδη εκεί.

Τη νύχτα που το πρώτο πολεμικό σκάφος ολοκλήρωσε τις δοκιμές του, η φωνή επέστρεψε.

«Κάνεις τα πρώτα σου βήματα προς την ισχύ. Η ισχύς είναι δίκοπο μαχαίρι. Πώς θα τη χρησιμοποιήσεις;»

«Για να μην ξαναζήσουμε ποτέ κάτι τέτοιο», απάντησες. «Για να γίνουμε αρκετά δυνατοί ώστε να σταματήσουμε το Void.»

Μια παύση.

«Η δύναμη χωρίς σοφία είναι καταστροφή. Αν το μόνο που ζητάς είναι ο πόλεμος, ίσως γίνεις αυτό που φοβάσαι.»

Ύστερα χάθηκε, και το ερώτημα έμεινε μαζί σου: θα στέκονταν οι φατρίες ενωμένες απέναντι στο Void, ή θα αλληλοσπαράσσονταν πριν καν εκείνο επιστρέψει;